ﭼﻪ ﺑﻰ رﺣﻤﺎﻧﻪ زﻳﺒﺎﻳﻰ
ﺑﺘﺎب ای ﻣﺎه روﻳﺎﻳﻰ
ﺑﻪ راﻫﻢ
ﺗﻮ آﻏﺎزی ﺗﻮ ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﺗﻮ ﺑﻮی ﺧﺎک و ﺑﺎراﻧﻰ
ﺑﺮاﻳﻢ
اﮔﺮ دردی اﮔﺮ درﻣﺎن
اﮔﺮ دﺷﻮار اﮔﺮ آﺳﺎن
ﺗﻮ را ﻣﻰ ﺧﻮاﻫﻤﺖ ﻫﺮدم
ﭼﻮ ﺑﺎﻏﻰ ﺗﺸﻨﻪ ی ﺑﺎران
اﮔﺮ زﺧﻤﻰ اﮔﺮ ﻣﺮﻫﻢ
اﮔﺮ دورﻳﻢ اﮔﺮ ﺑﺎ ﻫﻢ
ﺑﺪان ﺑﻴﺶ از ﻧﻔﺲ ﺣﺘﻰ
ﺑﻪ دﻳﺪار ﺗﻮ ﻣﺤﺘﺎﺟﻢ
ﻣﺎ از ﺷﺐ ﺑﻰ اﻧﺘﻬﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ ﮔﺬﺷﺘﻴﻢ
از ﺑﻴﻘﺮاری ﻫﺎ ﺑﻪ آراﻣﺶ رﺳﻴﺪﻳﻢ
دﻧﻴﺎی ﻣﻦ ﺑﻰ ﺗﻮ ﭼﻨﻴﻦ زﻳﺒﺎ ﻧﻤﻰ ﺷﺪ
ﺑﺎ ﻫﻢ زﻣﻴﻦ ﺧﻮردﻳﻢ و ﺑﺎ ﻫﻢ ﭘﺮ ﻛﺸﻴﺪﻳﻢ
ﺗﻮ از ﻋﺎﺷﻖ ﺷﺪن ﮔﻔﺘﻰ ﻣﻦ از دﻳﻮاﻧﮕﻰ ﮔﻔﺘﻢ
ﺗﻮ از دل ﮔﻔﺘﻰ و ﻫﺮ دم ﻣﻦ از دﻟﺪاﮔﻰ ﮔﻔﺘﻢ
ﺗﻮ ﮔﻔﺘﻰ ﺗﺎ ﻛﺠﺎ ﻫﻤﺮاه اﻳﻦ دﻳﻮاﻧﻪ ﻣﻰ ﻣﺎﻧﻰ
