اﻳﻦ ﺟﻨﮕﻞ ﭼﻮب ﺧﻮرده ﺗﻮ ﻧﻌﺮه ﻫﺎی ﺧﻔﻴﻔﺶ ﺷﻴﺮ ﻟﮕﺪ ﺧﻮرده داره
درﻳﺎﺳﺖ درﻳﺎی ﺗﺎﺑﻮت رو ﺷﻮﻧﻪ ﻫﺎی ﻧﺤﻴﻔﺶ ﻣﺮﻏﺎﺑﻰ ﻣﺮده داره
ﻃﻔﻠﮏ ﻫﻤﺶ ﻟﻨﮓ ﻧﻮﻧﻪ اﻳﻦ ﺳﻔﺮه ﻫﺮﭼﻰ داﺷﺘﻪ ﺑﺮداﺷﺘﻪ و ﺑﺬل ﻛﺮده
از ﺗﺸﻨﮕﻰ ﻧﺼﻔﻪ ﺟﻮﻧﻪ اﻳﻦ ﻣﺸﮏ دﺳﺘﺎﺷﻮ ﻋﻤﺮی ﻧﺬر اﺑﻮاﻟﻔﻀﻞ ﻛﺮده
اﻳﻦ ﺻﻮرت اﺳﺘﺨﻮﻧﻰ از ﻓﻘﺮ ﺳﻴﻠﻰ ﻛﻪ ﻣﻰ ﺧﻮرد دردو ﻓﺮاﻣﻮش ﻣﻰ ﻛﺮد
اﻟﺒﺘﻪ ﻳﺎدم ﻧﻤﻴﺮه وﻗﺘﻰ ﺟﻮون ﺑﻮد ﺑﺎ ﻓﻮت ﺧﻮرﺷﻴﺪ و ﺧﺎﻣﻮش ﻣﻰ ﻛﺮد
روﺣﻰ ﻛﻪ رو ﻣﻮج اف ام ﻣﻴﺸﺴﺖ ﻛﻨﺞ اﺗﺎق و ﺳﺮﮔﺮم ﺑﺨﺖ ﺧﻮدش ﺑﻮد
ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﻰ زد ﺑﻪ آﻓﺖ ﺳﻴﺒﻰ ﻛﻪ ﻧﻌﺸﺶ ﻫﻤﻴﺸﻪ زﻳﺮ درﺧﺖ ﺧﻮدش ﺑﻮد
ای ﭼﺮک رو اﺳﻜﻨﺎﺳﺎ اراﺑﻪ ی ﻧﺎﺷﻨﺎﺳﺎ ﭘﻴﻜﺎن دﻟﺘﻨﮓ ﺑﺎﺑﺎ
ﺑﺎر ﺗﻠﻨﺒﺎر ﻣﻮﻧﺪه از ﺷﻬﺮ و از ﻳﺎر ﻣﻮﻧﺪه ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﺟﻨﮓ ﺑﺎﺑﺎ
ﭘﻴﺠﺎﻣﻪ ی ﺑﻰ اداﻣﻪ ﭼﺸﻢ اﻧﺘﻈﺎر ﻳﻪ ﻧﺎﻣﻪ ﺗﺴﻴﺒﺢ و ﺳﺠﺎده ﺑﺎﺑﺎ
ای ﺳﺮﻓﻪ ﻫﺎی ﭘﺮ از دود وﻳﺮوﻧﻪ ی ﺷﺎه ﻣﻘﺼﻮد از ﺳﻜﻪ اﻓﺘﺎده ﺑﺎﺑﺎ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﺟﺎﻫﻞ ﻛﻪ ﺑﻮدم ﻋﻤﺮ ﻋﺰﻳﺰم ﻫﺪر ﺷﺪ ﺗﻮی ﺻﻒ ﺳﻴﻨﻤﺎ ﻫﺎ
ﻣﻴﮕﻔﺖ اﻣﺮوز دﻳﮕﻪ ﻧﻘﺶ ﻣﻬﻤﻰ ﻧﺪارم ﺗﻮی ﺗﺌﺎﺗﺮ ﺷﻤﺎ ﻫﺎ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ده ﺳﺎل ﻫﺮ روز راه دوا ﺧﻮﻧﻪ ﻫﺎرو ﺗﺮک ﻣﻮﺗﻮر ﮔﺮﻳﻪ ﻛﺮده
از اون ﺳﺮ ﭼﺎﻟﻪ ﻣﻴﺪون ﺗﺎ اﻳﻦ ﺳﺮ ﺗﻮپ ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺎ ﺗﻮپ ﭘﺮ ﮔﺮﻳﻪ ﻛﺮده
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﻣﺎ ﻣﺮغ ﺷﺎﻣﻴﻢ ﺣﺎﻟﺎ ﻳﺎ ﺑﺰم ﻋﺮوﺳﻰ ﻳﺎ ﻣﺠﻠﺲ ﺳﻮﮔﻮاری
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﻓﺮﻗﻰ ﻧﺪارﻳﻢ ﻓﺮق ﻣﺎ دوﺗﺎ ﺷﺒﻴﻪ اﺳﺐ ﻛﺎﻟﺴﻜﻪ اﺳﺖ و ﮔﺎری
ﻣﻴﺮﻓﺖ و ﻣﻴﮕﻔﺖ ﭘﺸﺖ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺳﻪ در ﭼﻬﺎرم ﻗﺴﻄ ﻋﻘﺐ ﻣﻮﻧﺪه دارم
ﻣﻴﮕﻔﺖ از ﻣﻦ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻣﻴﺮﻓﺖ و ﻣﻴﮕﻔﺖ اﻣﺸﺐ ﻣﻬﻤﻮن ﻧﺎﺧﻮﻧﺪه دارم
ای ﭼﺮک رو اﺳﻜﻨﺎﺳﺎ اراﺑﻪ ی ﻧﺎﺷﻨﺎﺳﺎ ﭘﻴﻜﺎن دﻟﺘﻨﮓ ﺑﺎﺑﺎ
ﺑﺎر ﺗﻠﻨﺒﺎر ﻣﻮﻧﺪه از ﺷﻬﺮ و از ﻳﺎر ﻣﻮﻧﺪه ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﺟﻨﮓ ﺑﺎﺑﺎ
ای آﺧﺮﻳﻦ ﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪ اﻓﺴﺎﻧﻪ ی ﺑﻰ اداﻣﻪ ﺑﻰ ﺳﻨﮓ و ﻛﺒﺎده ﺑﺎﺑﺎ
ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ ﭘﺮده ﺧﻮﻧﺎ ﺗﻪ ﻣﻮﻧﺪه ی ﭘﻬﻠﻮﻧﺎ از اﺳﺐ اﻓﺘﺎده ﺑﺎﺑﺎ
