رضا بهرام : تو آمدی

به آیه های چشم تو من اعتراف میکنم
تمام هستی منی تو را طواف میکنم
تو آمدی بدون شک شدی تمام باورم
من از تمامی جهان به تو پناه میبرم
به تو پناه میبرم چو گل به دست باغبان
ای آشنا ببر مرا از این قفس به آسمان
به تو پناه میبرم دار و ندار من تویی
میان این همه نقاب آینه دار من تویی
بی تو بی معنایم چو قصه ای بی پایان
چو ابر دور از باران
تورا نیازت دارم بیش از جان
با تو عمری دیگر برای من شد آغاز
تو شعری و من آواز
تو ماندگاری در قلبم چون راز
در آسمان قلب من تو آخرین ستاره ای
بمان که غیر عشق تو نمانده راه چاره ای
اگر مرا رها کنی چه ساده میروم ز یاد
چو شعله ای که ناگهان رها شود میان باد